اين صبح ، اين نسيم ،

اين سفره‌ی مهيا شده‌ی سبز ،

اين من و اين تو ،

همه شاهدند که چگونه دست و دل به هم گره خوردند ،

 يکی شدند و يگانه .

اول فقط يک دل دل بود .

يک هوای نشستن و گفتن ،

يک بوی دلتنگ و سرشار از خواستن ،

يک هنوز با هم ساده .

رفتيم و نشستيم ،

خوانديم و گريستيم ،

بعد يکصدا شديم ،

هم‌آواز و هم‌بغض و هم‌گريه ،

همنفس برای باز تا هميشه با هم بودن ،

برای يک قدم‌زدن رفيقانه ،

برای يک سلام نگفته ،

برای يک خلوت دل‌ خاص ،

برای يک دل سير گريه کردن ...

باری ای عشق ، اکنون و اينجا ،

هوای هميشه‌ات را نمی‌خواهم ،

نشانی خانه‌ات کجاست؟!