می خواهم تا آخر دنیا با تو باشم

و با تو در پائیزان ، کسادی عشق را رونقی بخشم

فرصتی یافته ام تا در شب شعر قلبت ، شعر نو تلاوت کنم

گاهی می شود پائیز بود ولی لهجه ای بهاری داشت

گاهی می شود به جای گفتن های مصنوعی ، سکوتی طبیعی داشت

تنها اگر تو بخواهی

تنها اگر فرصتی یابم

می خواهم تا خدا با تو باشم

می خواهم برای تمامی غصه هایت شانه باشم

اگر چه در زبان نمی آید ولیکن ، بهار را تا پایان

و پایان را تا آغاز با تو مرور خواهم کرد

برای غصه هایت تکیه گاه خواهم بود

و نه ترسی از باران

و نه ترسی از طوفان 

مرا باعث لرزش نمی شود

آری می خواهم برایت کسی باشم

برای همه لحظات با تو بودن

خود را بی رنگ بی رنگ کرده ام

و با لبخندی پاره و قلبی فرو خورده ، به گدائی نگاهت نشسته ام

آخر دیگر از این همه  نخواندنها و رفتنها و ماندنها خسته ام

باور کن می خواهم برایت کسی باشم

باور كن ..........

تو را به جای همه کسانی که که نشناخته ام دوست می دارم .

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم .

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود ،

و برای خاطر نخستین گلها ،

 تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم .

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم .

سپیده که سر بزند در این بیشه زار خزان زده ،

شاید دوباره گلی بروید شبیه آنچه در بهار بوئیدیم ،

پس به نام زندگی ،

هرگز مگو هرگز ...