زينگونه ام که در غم غربت شکيب نيست
گر سر کنم شکايت هجران غريب نيست
جانم بگير و صحبت جانانه ام ببخش
کز جان شکيب هست و ز جانان شکيب نيست
گمگشته ی ديار محبت کجا رود
نام حبيب هست و نشان حبيب نيست
عاشق منم که يار به حالم نظر نکرد
ای خواجه درد هست و ليکن طبيب نيست

مدتیه احساس عجیبی دارم . احساس می کنم مثل یه پر شناور روی آبم که با كوچيكترين تلاطمي از این طرف به اون طرف میره . شده بازیچه دست باد و آب و موج .

کی هستم ؟ چی هستم ؟ کجا هستم ؟ نمی دونم .

هر چی هست احساس قشنگی نیست . یه جور بلاتکلیفی ، يه جور سردرگمي ، يه جور ...

شايد نبايد و يا حق ندارم بگم اما به قول اون عزيز چرا بايد هر چيزي اولش قشنگ باشه ؟  تابستون اولش خوبه ، عشق اولش خوبه و زندگي هم اولش ولي چرا ؟

قرار نبود عشق هم مثل گيلاس و بوسه و عيدي اولش قشنگ باشه ،

قرار نبود كسي سختش باشه بگه دوستت دارم ،

قرار نبود كسي جز خودمون روي دلامون اثر بذاره ،

قرار نبود هر كي سرش گرم شد ، دلش رو هم سرگرم كنه ،

قرار تنها بر بي قراري بود براي برقراري ...

مي دونم . يادم نرفته . حتي قرار نبود من از دلتنگي بگم . ولي دلم خيلي گرفته . خيلي ...

شبی از پشت یك تنهائي نمناك و بارانی تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا كردم .
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم .
پس ازِ یك جستجوی نقره ای
در كوچه های آبی احساس
تو را از بین گل هائي كه در تنهائي ام روئيد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویائي
و من تنها برای دیدن زیبائي آن چشم
تو را در دشتی از تنهائي و حسرت رها كردم
همین بود آخرین حرفت
ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را به روی اشكی از جنس غروب
ساكت و نارنجی خورشید وا كردم
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا ، شاید خطا كردم
و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی
نمی دانم كجا ، تا كی ، برای چه ،
ولی رفتی و بعد از رفتنت
باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یك قلب دریائي ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد
و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره
با مهربانی دانه برمی داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار كسی حس كرد من بی تو
تمام هستی ام از دست خواهد رفت
كسی حس كرد من بی تو
هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی كرد !
كسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنكه میدانم تو هرگز یاد من را
با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام
برگرد !
ببین كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
كسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :
تو هم در پاسخ این بی وفائي ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتی مابین اشك و حسرت و تردید
كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یك دل
میان غصه ای از جنس بغض كوچك یك ابر
نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم...

بی تو غربت را دل من بیشتر حس می کند 

دل آدما مثل یه جزیره دور افتاده ست .

اینکه کی واسه اولین بار پا به جزیره میذاره مهم نیست ،

مهم اون کسیه که هیچوقت جزیره رو ترک نکنه .

من در صدف تنها

با قطره ای باران

پیوسته می آمیختم

پندار مروارید بودن را

غافل که خموشانه می خشکد

پشت دیوار دلم

دریا ...

تنهائيم را با تو قسمت ميكنم ، سهم كمي نيست

گسترده تر از عالم تنهائي من عالمي نيست

غم آنقدر دارم كه ميخواهم تمام فصلها را

بر سفره رنگين خود بنشانمت ، بنشين غمي نيست

 من قصد نفي بازي گل را و باران را ندارم

شايد براي من كه همزاد كويرم ، شبنمي نيست

شايد به زخم من كه ميپوشم ز چشم شهر آن را

در دستهاي بي نهايت مهربانش مرهمي نيست

شايد و یا شايد هزاران شايد ديگر ، اگر چه

اينك به گوش انتظارم جز صداي مبهمي نيست

محمد علي بهمني

یادمون باشه دل تخته سیاه نیست که هر کی اومد اسمش رو روش بنویسه و بعد که رفت اسمش رو پاک کنیم . دل یه لوح بلوره که اسم کسی رو که دوست داریم روش حک میکنیم و تا هميشه نگهش میداریم ...

یادمون باشه دل هتل ۵ ستاره نیست که هر روز میزبان یکی باشه و هر روز مهموناش عوض بشن . دل سلول انفرادیه قشنگیه که آمادگی پذیرائی از یه نفر رو داره ...

آره . اگه عاشق واقعی هستیم اینو همیشه یادمون باشه .

اگه تنها و غریبی ، اگه دلتنگی و خسته
دل دریائیتو حتی ، اگه موج غم شکسته
غمو جا بذار تو ساحل ، دلتو بزن به دریا
می شه دنیا مثه زندون ، واسه آدمای تنها
می دونم قلب شکسته ت ،  واسه اون که رفته تنگه
واسه آدمای عاشق ، همیشه دنیا قشنگه
نزاریم آبی دریا ، بشه رنگ نا امیدی
شاید اون که رفته برگشت ، آخه فردا رو چه دیدی

 از تو ، به ساعت شکایت می کنم ،

ثانیه ها دلتنگی را به یادم می آورند ...