تو را در آب بايد ديد ،

و معناي تو را در واژه هاي ناب ،

جهان تار است در چشمي كه غافل باشد از چشمت ،

نگاهت را مگير از من ...

گاهي اوقات
گفتن بعضي کلمات
آنقدر سخت مي شود
که شکستن بغض سينه براي هميشه ناممکن است .
دوستت دارم ...
مي نويسم …
به همه مي گويم ...
اما در مقابل ديدگانت
صدائي از من بر نمي آيد .
مي خواهم فرياد بزنم
در آغوش بر گيرمت
اما ترديدي مبهم توانش را از من مي گيرد .
حال تو مي روي
نمی خواهم بروی
بمان!...

اما تمناي محاليست
که بمان و منتظر باش !
دورتر مي شوي .
و من دريغ از يک کلمه :
بمان!...

صدا كن مرا ...
صدای تو خوب است .
صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است
كه در انتهای صمیمیت حزن می‌روید ...

كسی نیست ،
بیا زندگی را بدزدیم ، آن وقت
میان دو دیدار قسمت كنیم .
بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم .
بیا زودتر چیزها را ببینیم .
ببین ، عقربك‌های فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردی بدل می‌كنند .
بیا آب شو مثل یك واژه در سطر خاموشی‌ام .
بیا ذوب كن در كف دست من جرم نورانی عشق را ...

یادم باشد.........
یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بربخورد
نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد
راهی نروم که بیراه باشد
خطی ننویسم که آزار دهد کسی را
یادم باشد که روز و روزگار خوش است
همه چیز روبراه و بر وفق مراد است و خوب
تنها ،......
تنها دل ما دل نیست
آره................

دلتنگم از نبودن چشمت نگاه کن

با یک مداد ساده دلم را سیاه کن

می دانم اشتباه بزرگیست عاشقی

با اینهمه به خاطر من اشتباه کن

این جا براى از تو نوشتن هوا كم است
دنیا براى از تو نوشتن مرا كم است
اكسیر من! نه اینكه مرا شعر تازه نیست
من از تو مى نویسم و این كیمیا كم است
سرشارم از خیال ولى این كفاف نیست
در شعرِ من حقیقت یك ماجرا كم است
تا این غزل شبیه غزل هاى من شود
چیزى شبیه عِطرِ حضورِ شما كم است
گاهى تو را كنار خود احساس میكنم
اما چقدر دل خوشى خواب ها كم است
خون هر آن غزل كه نگفتم بپاى تُست
آیا هنوز آمدنت را بها كم است ؟

 محمد علی بهمنی

نشد یک لحظه از یادت جدا دل 

زهی دل ،  آفرین دل ، مرحبا دل

گفتی كه به احترام دل باران باش ،

 باران شدم و به روی گل باریدم

 گفتی كه ببوس روی نیلوفر را ،

 از عشق تو گونه های او بوسیدم

گفتی كه برای باغ دل پیچك باش ،

 بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

 گفتی كه برای لحظه ای دریا شو ،

دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

گفتی كه بیا و لحظه ای مجنون باش ،

مجنون شدم و ز دوریت نالیدم

گفتی كه بیا و از وفایت بگذر ،

 از لهجه ی بی وفائیت رنجیدم

 گفتم كه بهانه ات برایم كافیست ،

 معنای لطیف عشق را فهمیدم .

 پا روي كتاب و دفترم نگذاريد

هي آينه در برابرم نگذاريد

تا كي به پر و پاي دلم مي پيچيد

عاشق شده ام ، سر به سرم نگذاريد

میگی عاشق بارونی ، اما وقتی بارون میاد چتر میگیری بالای سرت ...

میگی عاشق برفی ، اما طاقت یه گوله برفو نداری ...

میگی پرنده ها رو دوست داری ، اما میندازیشون تو قفس ...

میگی عاشق گلهائی ، اما خیلی راحت از شاخه جداشون میکنی ...

انتظار داری نترسم وقتی میگی عاشقمی !؟؟؟

می خوام بگم دوسِت دارم ! به پنجره ! به آسمون !

به این شب ِ آینه دزد ! به تک درخت ِ کوچه مون !

می خوام بگم دوسِت دارم ! به تو ! به اسم ِ نقطه چین !

به گریه های بی هوا ! به کولی ِ کوچه نشین !

می خوام بگم دوسِت دارم ! به هر رفیق ُ نارفیق !

به شاعرای بی غزل ! به جنگلای بی حریق !

میخوام بگم دوسِت دارم ! به مرغ ِ عشق ِ بی قفس !

به جغد ِ پیر ِ بد صدا ! به نی زنای بی نفس !

میخوام بگم دوسِت دارم ! به هر چی خوبه ، هر چی بد !

به خونه های کاگِلی ! به سیبای توی سبد !

می خوام بگم دوسِت دارم ! به بغض ِ تلخ ِ انتظار !

به بدترین فصل ِ سفر ! به آخرین سوتِ قطار !

دنیای ما عوض می شه ، تنها با این جمله ی ناب :

دوسِت دارم ، دوسِت دارم ، دوسِت دارم تو این عذاب !

یغما گلروئی

 گوش کن    ...
جاده صدا میزند از دور قدمهای تو را .
چشم تو زینت تاریکی نیست .
کفش به پا کن و بیا ،
و بیا تا جائی  ،
که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد .
پارسائی ست در آنجا که تو را خواهد گفت :
بهترین چیز رسیدن به نگاهی ست که از حادثه عشق تر است .

در دنيائي كه جاي خالي تو ،

محدوديت رستن ها و شكستن ها را ،

به يادم مي آرد ،

ديگر هيچ نمي خواهم .

بيشتر از آنچه دوستت داشته باشم ،

خرقه پوش دستانت را دلبسته ام .

بيشتر از آنچه عاشقت باشم ،

به صدا كردن نامت و غصه ات ،

عادت كرده ام .

تو بيشتر از آنچه بداني ،

به قلبت و شانه هايت ،

نيازمندم .

در اين دنيا ،

كه هيچش اتفاقي نيست ،

تنها تو ،

بازمانده سلسله شقايقهاي خودرو هستي .

در اين دنيا ،

اگر تو باشي ،

تو و نگاهت ،

ديگر هيچ نمي خواهم .

ای صمیمی ! ای دوست !

گاه و بیگاه لب پنجره ی خاطره ام می آئی .

دیدنت ، حتی از دور ،

آب بر آتش دل می پاشد .

آنقدر تشنه ی دیدار توام ،

که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم .

دل من لک زده است ،

گرمی دست تو را محتاجم ،

و دل من به نگاهی از دور ،

طفلکی می سازد .

ای قدیمی ! ای خوب !

تو مرا یاد کنی یا نکنی ،

من به یادت هستم ،

من صمیمانه به یادت هستم .

دائم از خنده لبانت لبریز ،

دامنت پر گل باد !

عشق طرح ساده لبخند ماست        

معني   لبخند   ما  پيوند  ماست

عشق را  با  دستهاي   مهربان      

هر كه قسمت ميكند مانند ماست

عشق يعني اين كه ما باور كنيم         

يك  دل  ديگر  ارادتمند  ماست

دوستي  همسايه ي   نزديكمان     

مهرباني  نيز  خويشاوند  ماست

دست خوبت را به دست من بده      

دستهاي ما پل پيوند ماست

قول داده ام

هنگام شنیدن نامت بی خیال باشم !

از این قول درگذر !

چرا که با شنیدن نامت  ،

صبر ایوب را کم دارم

برای فریاد نزدن !

 نزار قبانی - شاعر سوریه ای

سلام . فكرشو بكن اگه آسمون و دريا به هم مي رسيدن چه اتفاقي براي ساحل و ستاره ها مي افتاد .

گرچه دريا كمي خوشبخت تره . دريا لااقل هر ثانيه يك عكس جديد از آسمون مي بينه . اما آسمون چي ؟ كل صندوقچه كهكشان شيري رو كه بگردي فكر مي كني يك عكس از دريا پيدا كني ؟

معلومه كه نه . اونوقت آدم هاي عصر ما كسي رو كه عمري كنارشون بوده به بهانه هيچ به امان سرنوشت مي سپارن و ميرن پي زندگيشون .

نه عزيزم ! اينجوري به اون نقطه دور ، پرسشگرانه خيره نشو . وقتي ميگم همه ، سريع با خودت جمع نزن . تو هميشه خودت رو از همه تفريق كن . اگه مثل همه بودي كه راز رسيدن اما موندن آسمون و دريا رو برات نمي نوشتم .

راستي چرا راحت براي تو ميشه نوشت ؟

خلاصه كه امشب هرچي دنبال بهانه گشتم پيدا نشد . انگار امشب از اون شب ها بود كه اگه حق انتخاب داشتم نقاشيش مي كردم اما حيف كه نشد .

آسمون و دريا رسيدن رو بلد بودن و به هم نرسيدن اما من نقاشي رو بلد نبودم و براي تو نكشيدم ، نواختن هم همينطور .

نامه هائي كه پاره كردم - مريم حيدرزاده

عاشق تر از این بودم اگر لحظه ی پرواز
در دست نجیب تو کلید قفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر عطر نفسهات
در لحظه ی بی همنفسی ‚ همنفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر فاصله ها را
این آینه ی شب زده تکرار نمی کرد
عاشق تر از این بودم اگر هق هق ما را
این سایه ی سرمازده انکار نمی کرد
عاشق تر از این بودم اگر در شب وحشت
مثل تپش زنجره نایاب نبودی
عاشق تر از این بودم اگر وقت عبورم
آنسوی سکوت پنجره خواب نبودی
عاشق تر از این بودی اگر ثانیه ها را
اندوه فراموشی من تار نمی کرد
عاشق تر از این بودی اگر این دل ساده
اسرار مرا پیش تو اقرار نمی کرد

يغما گلروئي